Sinds de invoering van de Wet Passend Onderwijs in 2014 was de ambitie helder: ieder kind een passende plek in het onderwijs, minder bureaucratie en minder thuiszitters. Ruim tien jaar later is de maatschappelijke discussie echter allesbehalve verstomd. Het aantal thuiszitters blijft hoog, gezinnen ervaren langdurige strijd om passende ondersteuning en professionals geven aan steeds vaker vast te lopen tussen verwachtingen, verantwoordelijkheden en de praktijk van alledag.
Binnen deze paper onderzoekt Resonant hoe deze ontwikkeling heeft kunnen ontstaan. Niet vanuit de vraag wie er schuld heeft, maar vanuit de vraag waar de verbinding tussen beleid, uitvoering en leefwereld verloren is gegaan. Het document analyseert de invoering van Passend Onderwijs, de rol van betrokken instituties, de positie van ouders en professionals, en de manier waarop complexe vraagstukken binnen het huidige stelsel worden benaderd.
Lees hieronder het volledige position paper van Resonant.
